سرگرم کردن کودک در خانه با ۳۰ بازی بدون موبایل

سرگرم کردن کودک در خانه فقط به معنی ساکت کردن او نیست یا دادن موبایل به او نیست تا کارهای ما عقب نماند. سرگرمی سالم یعنی کودک در خانه حرکت کند، فکر کند، بسازد، نقش بگیرد، خیال پردازی کند و آرام آرام یاد بگیرد بدون وابستگی کامل به موبایل و تلویزیون هم می تواند وقتش را بگذراند.

خیلی از والدین دنبال یک فهرست جادویی از بازی ها هستند، اما واقعیت این است که بهترین بازی برای همه کودکان یکسان نیست. سن، میزان انرژی، خلق و خو، فضای خانه و حتی حال همان روز کودک مهم است. گاهی یک جعبه مقوایی و چند پارچه ساده بیشتر از اسباب بازی گران قیمت کودک را درگیر می کند.

در این راهنما با ایده های عملی برای سرگرم کردن کودک در خانه بدون تلویزیون، بدون موبایل، برای کودک پرانرژی و برای روزهایی که بیرون رفتن ممکن نیست آشنا می شوید.

سرگرم کردن کودک در خانه یعنی چه و چرا مهم است؟

سرگرمی سالم، بخشی از رشد کودک است. کودک هنگام بازی، فقط وقتش را پر نمی کند. او با بدنش تجربه می کند، با ذهنش راه حل می سازد، با احساساتش کنار می آید و از رابطه با والد یاد می گیرد چطور ارتباط برقرار کند. به همین دلیل، بازی خانگی را باید جدی گرفت.

۱. تفاوت سرگرمی سالم با ساکت نگه داشتن کودک

ساکت نگه داشتن کودک معمولا یعنی محرکی جلوی او بگذاریم تا مزاحم ما نشود، اما سرگرمی سالم فرق دارد.

در سرگرمی سالم، کودک فعال است نه فقط مصرف کننده. نقاشی می کشد، مسیر مانع می سازد، داستان را ادامه می دهد، نقش دکتر یا فروشنده می گیرد، چیزی را خراب و دوباره درست می کند.

منابع رشد کودک هم روی همین نگاه تاکید دارند. در گزارش یونیسف درباره بازی آزاد کودکان، بازی مستقل و آزاد به عنوان فرصتی برای خلاقیت، استقلال و خیال پردازی معرفی می شود.

۲. سرگرمی خانگی چه کمکی به تربیت کودک می کند؟

وقتی کودک در خانه بازی می کند، فرصت تمرین مهارت های مهم را پیدا می کند: صبر، نوبت گرفتن، حل مسئله، تحمل شکست، بیان خواسته، همکاری و کنترل هیجان.

همین مهارت ها بعدها در مدرسه، دوستی ها و رابطه با خانواده به کار می آیند.

اگر بخواهیم ساده تر بگوییم، بازی یکی از زبان های اصلی کودک است. برای همین در مشاوره کودک هم بسیاری از مشکلات رفتاری و هیجانی از مسیر بازی، گفت و گو و اصلاح رفتار والدین بررسی می شوند.

قبل از انتخاب بازی، سن و انرژی کودک را در نظر بگیرید

یک اشتباه رایج این است که والدین یک بازی را از اینترنت می بینند و انتظار دارند برای کودکشان عالی جواب بدهد. اما کودک دو ساله، کودک شش ساله و کودک نه ساله نیاز یکسان ندارند. حتی دو کودک هم سن هم از نظر انرژی، تمرکز و علاقه متفاوت هستند.

۱. سرگرم کردن کودک ۲ تا ۴ ساله در خانه

کودک خردسال با بدنش یاد می گیرد. او هنوز توان تمرکز طولانی ندارد، پس بهتر است بازی ها کوتاه، ایمن و قابل تکرار باشند.

برای این سن، شعر خواندن، دنبال کردن صدای حیوانات، ریختن و پر کردن ظرف ها، بازی با پارچه، چیدن برج با لیوان های پلاستیکی و نقاشی آزاد انتخاب های خوبی هستند.

برای کودکان کوچک تر، آشنایی با بازی کودکان پیش دبستانی کمک می کند بدانید هر بازی چه بخشی از رشد کودک را فعال می کند. اگر آب بازی محدود و ایمن انجام می دهید، شناخت فواید آب بازی برای کودکان هم دید بهتری به شما می دهد.

۲. سرگرم کردن کودک ۵ تا ۷ ساله در خانه

در این سن، کودک از قانون ساده و نقش گرفتن لذت می برد. می توانید خانه را به فروشگاه، درمانگاه حیوانات، ایستگاه پلیس، کلاس درس یا رستوران خیالی تبدیل کنید.

لازم نیست وسیله خاصی بخرید. چند کاغذ، مداد، جعبه، لباس قدیمی و ظرف پلاستیکی کافی است.

اگر کودک از خراب شدن یا اشتباه کردن می ترسد، بازی هایی را انتخاب کنید که نتیجه درست و غلط ندارند. این کار به تقویت ذهنیت در حال رشد در کودکان کمک می کند.

۳. سرگرم کردن کودک ۸ سال به بالا در خانه

کودک بزرگ تر به فعالیتی نیاز دارد که حس جدی بودن و انتخاب داشته باشد. پروژه های کوچک خانگی برای این سن عالی هستند:

ساختن یک مجله خانوادگی، طراحی بازی رومیزی، کاشت دانه در گلدان، درست کردن نقشه اتاق، ساخت کاردستی پیچیده تر یا نوشتن پایان تازه برای یک داستان.

در این سن، می توانید از کودک بخواهید برای مشکل های ساده خانه راه حل بدهد. مثلا «چطور قفسه کتاب ها را مرتب کنیم که پیدا کردنشان راحت تر شود؟» همین سوال های کوچک، فکر کردن و حل مسئله را تمرین می دهند.

چطور کودک را در خانه سرگرم کنیم؟ روش های ساده و کم هزینه

برای سرگرم کردن کودک در خانه همیشه به خرید جدید نیاز ندارید. کودک بیشتر از وسیله، به فضا، اجازه تجربه و کمی همراهی هوشمندانه نیاز دارد. چند ایده ساده را می توانید از امروز اجرا کنید. اینها همان تکنیک هایی هستند که در جلسات مشاوره آنلاین کودک در ویکی روان به والدین آموزش داده می شوند، پس با دقت مطالعه کنید.

۱. بازی های حرکتی ایمن برای تخلیه انرژی

بچه ها قرار نیست تمام روز آرام روی مبل بنشینند. بدن کودک باید حرکت کند. وقتی فضای بیرون ندارید، خانه را با رعایت امنیت به زمین بازی کوچک تبدیل کنید.

• مسیر مانع با بالش، صندلی ثابت، طناب نرم و کاغذ رنگی بسازید.
• با جوراب گلوله شده، پرتاب در سبد انجام دهید.
• بازی «مثل حیوانات راه برو» را امتحان کنید.
• روی خط فرضی راه رفتن و حفظ تعادل را تمرین کنید.
• بازی رقص توقفی بگذارید: موسیقی پخش شود، موسیقی قطع شد همه بایستند.

برای کودکانی که همیشه بی قرارند، گاهی موضوع فقط نیاز به بازی بیشتر نیست.

اگر بی قراری با مشکل تمرکز، تکانشگری شدید یا درگیری مداوم همراه است، بررسی موضوع مشاوره کودکان بیش فعال کمک می کند مسیر درست تری انتخاب کنید.

۲. بازی های فکری و تمرکزی برای خانه

بعد از بازی حرکتی، سراغ بازی های تمرکزی بروید. پازل، حدس زدن اشیا داخل کیسه، پیدا کردن تفاوت ها، داستان ناتمام، حافظه تصویری و بازی های کلامی مثل «یک کلمه بگو که با ب شروع شود» برای خانه مناسب هستند.

این بازی ها ظاهر ساده ای دارند، اما توجه، حافظه، زبان و تحمل نوبت را تقویت می کنند. اگر کودک خیلی زود رها می کند، بازی را کوتاه تر کنید.

بهتر است کودک پنج دقیقه با تمرکز بازی کند تا اینکه بیست دقیقه با فشار و دعوا کنار بازی بماند. اگر این مشکل تکرار می شود، راهکارهای افزایش تمرکز در کودکان می تواند برای انتخاب بازی مناسب تر کمک کننده باشد.

۳. کاردستی و ساختن با وسایل ساده خانه

کاردستی خوب یعنی کودک بسازد، نه اینکه فقط الگوی شما را کپی کند. کاغذ، مقوا، چسب، بطری، رول دستمال، نخ، پارچه و جعبه های کوچک برای شروع کافی هستند. اجازه دهید نتیجه کمی کج، عجیب یا نیمه کاره باشد. همین نیمه کاره بودن، بخشی از فرایند یادگیری است.

برای والدینی که می خواهند بازی ها را هدفمندتر کنند، ترکیب کاردستی با ایده های افزایش خلاقیت کودک و تقویت قوه تخیل می تواند بازی های ساده را عمیق تر کند.

سرگرم کردن کودک در خانه بدون تلویزیون و موبایل

سرگرم کردن کودک در خانه بدون موبایل و تلویزیون، با حذف ناگهانی صفحه نمایش شروع نمی شود.

اگر کودک عادت کرده هر وقت حوصله اش سر رفت موبایل بگیرد، برداشتن موبایل بدون جایگزین فقط دعوا می سازد. باید از قبل برنامه داشته باشید.

راهنمای سازمان جهانی بهداشت درباره فعالیت بدنی، رفتار کم تحرک و خواب کودکان زیر پنج سال روی کاهش نشستن طولانی، خواب کافی و فعالیت بدنی تاکید دارد.

نگاه درست این نیست که از صفحه نمایش هیولا بسازیم، بلکه باید نگذاریم موبایل جای بازی، حرکت، خواب و رابطه را بگیرد.

۱. جایگزین موبایل و تلویزیون را از قبل آماده کنید

یک «جعبه سرگرمی» بسازید. داخل آن چند وسیله ساده بگذارید: مداد رنگی، برچسب، خمیر بازی، کارت تصویر، کتاب کوچک، جوراب برای پرتاب در سبد، چند لگو و کاغذ تا شده برای نقاشی.

این جعبه را هر روز جلوی کودک نگذارید. گاهی آن را عوض کنید تا تازگی داشته باشد.

در جلسات مشاوره خانواده و کودک در ویکی روان زیاد دیده ایم که مشکل اصلی والدین نداشتن ایده نیست، بلکه نداشتن جایگزین آماده در لحظه بحران است.

وقتی کودک خسته، گرسنه یا بی قرار است، ذهن والد هم خسته است. آماده بودن چند گزینه ساده، دعوا را کمتر می کند.

۲. قانون ساده برای زمان استفاده از صفحه نمایش

قانون صفحه نمایش باید کوتاه، روشن و قابل اجرا باشد. مثلا: «بعد از ناهار، ۲۰ دقیقه کارتون با انتخاب والد، بعد از آن بازی با لگو». قانون مبهم مثل «زیاد گوشی نگیر» برای کودک قابل فهم نیست.

AACAP درباره زمان صفحه نمایش کودکان تاکید می کند که مقدار، محتوای مصرفی، سن کودک و همراهی والد مهم است. همچنین برنامه رسانه ای خانواده از AAP پیشنهاد می کند قوانین خانوادگی مثل محدوده بدون صفحه، خاموش کردن اعلان ها و حذف پخش خودکار مشخص شود.

۳. وقتی کودک به موبایل عادت کرده از کجا شروع کنیم؟

از کاهش تدریجی شروع کنید. اگر کودک هر روز چند ساعت موبایل دارد، کاهش ناگهانی معمولا مقاومت شدید می آورد.

اول زمان های مشخص تعیین کنید، بعد برای همان زمان ها جایگزین فعال بگذارید. روزهای اول کنار او بمانید، بازی را شروع کنید و کم کم کنار بروید.

تصور کنید کودک هر عصر بعد از بیدار شدن از خواب سراغ تبلت می رود. به جای جنگ مستقیم، قبل از بیدار شدنش مسیر مانع ساده یا میز نقاشی را آماده کنید. چوقتی بیدار شد، انتخاب محدود بدهید: «اول مسیر مانع یا اول نقاشی؟» انتخاب محدود، کودک را کمتر وارد نبرد قدرت می کند.

پیشنهاد می کنیم مطلب موبایل چه خطراتی برای بچه ها دارد را در ویکی روان مطالعه کنید.

فعالیت های خانگی برای سرگرم کردن کودک پرانرژی

کودک پرانرژی با نصیحت آرام نمی شود. بدن او باید راهی برای تخلیه داشته باشد. اگر فقط بگوییم «آروم باش»، معمولا نتیجه برعکس می شود. بهتر است اول انرژی را امن تخلیه کنیم، بعد آرام سازی را شروع کنیم.

۱. بازی های تخلیه انرژی در فضای کوچک

در آپارتمان هم می شود بازی پرتحرک اما کنترل شده داشت. چند نمونه:

• پرتاب جوراب در سبد از فاصله های مختلف
• راه رفتن خرچنگی، قورباغه ای یا خرسی
• مسابقه حمل بالش بدون افتادن
• پریدن روی بالش های ثابت و ایمن
• قایم کردن چند کارت رنگی و پیدا کردن آنها با زمان سنج

اگر انرژی بالا با خشم، زدن دیگران یا شکستن وسایل همراه می شود، بهتر است آن را فقط «شیطنت» ننامید.

مقاله دلایل پرخاشگری کودکان کمک می کند تفاوت بین انرژی طبیعی و رفتار آسیب زننده را بهتر ببینید. اگر نشانه ها بیشتر شبیه ناتوانی در تمرکز و تکانشگری است، شناخت بیش فعالی در کودکان هم می تواند تصویر روشن تری بدهد.

۲. فعالیت های آرام کننده بعد از بازی پرتحرک

بعد از تخلیه انرژی، کودک را مستقیم به درس، غذا یا خواب نبرید. بدنش هنوز در حالت هیجان است. یک پل آرام کننده لازم دارد.

• نفس بادکنکی: کودک دستش را روی شکم بگذارد و شکمش را مثل بادکنک پر و خالی کند.
• نقاشی آرام: فقط با دو رنگ، بدون هدف خاص.
• قصه کوتاه با صدای آهسته.
• خمیر بازی یا فشار دادن توپ نرم.
• موسیقی ملایم و کم کردن نور اتاق.

اگر کودک بعد از هر تحریک کوچک دچار نگرانی، گریه یا چسبندگی شدید می شود، گاهی ریشه موضوع به استرس در کودکان یا الگوهای اضطرابی برمی گردد.

۳. چه سرگرمی هایی کودک پرانرژی را بدتر بی قرار می کند؟

همه بازی های پرتحرک مفید نیستند. بازی هایی که پایان ندارند، بیش از حد رقابتی هستند یا با جیغ، تعقیب و تهدید همراه می شوند، بعضی کودکان را بیشتر تحریک می کنند. مخصوصا قبل از خواب، بازی های هیجانی شدید انتخاب خوبی نیستند.

برای کودک پرانرژی، قانون بازی مهم است: شروع روشن، پایان روشن، محدوده امن. مثلا «سه دور پرتاب در سبد، بعد آب خوردن و خمیر بازی». همین پایان مشخص، بدن و ذهن کودک را قابل تنظیم تر می کند.

چطور کودک را به بازی کردن در خانه عادت دهیم؟

بازی مستقل یعنی کودک یاد بگیرد بخشی از زمانش را بدون سرگرم شدن دائمی توسط والد بگذراند. این مهارت ناگهانی شکل نمی گیرد. کودکی که همیشه والد بازی را کنترل کرده، در ابتدا نمی داند با آزادی چه کند.

۱. بازی مستقل را با زمان های کوتاه شروع کنید

از ۵ تا ۱۰ دقیقه شروع کنید. مثلا کنار کودک بنشینید، بازی را راه بیندازید، بعد بگویید: «من تا وقتی این چای را می خورم، تو برجت را بساز. بعد میام می بینم چه ساختی.» حضور شما قطع نمی شود، فقط کنترل مستقیم کمتر می شود.

مرکز رشد کودک هاروارد درباره تعامل رفت و برگشتی والد و کودک توضیح می دهد که پاسخ دهی گرم و به موقع بزرگسالان، پایه رشد زبان، ارتباط و مهارت های شناختی کودک است. یعنی والد لازم نیست همیشه مدیر بازی باشد، اما باید پاسخ دهنده و در دسترس بماند.

۲. اسباب بازی زیاد همیشه بهتر نیست

اتاقی که پر از اسباب بازی است، لزوما کودک را بهتر سرگرم نمی کند. گاهی شلوغی انتخاب، تمرکز را پایین می آورد. چند وسیله باز پایان انتخاب کنید و بقیه را کنار بگذارید. بعد از چند روز، وسایل را بچرخانید.

وسایل باز پایان یعنی وسایلی که فقط یک کاربرد ندارند: پارچه، جعبه، لگو، خمیر، کاغذ، حیوانات اسباب بازی، چوب بستنی و ظرف های بی خطر. این وسایل به خلاقیت کودک فضای بیشتری می دهند.

۳. نقش والد در شروع بازی، نه کنترل کامل بازی

شما می توانید بازی را شروع کنید، اما لازم نیست تا آخر آن را هدایت کنید. اگر کودک می گوید این جعبه کشتی است، نگویید «نه، شبیه خونه است». وارد دنیای او شوید: «کشتی قراره کجا بره؟» همین سوال، بازی را جلو می برد.

همین نگاه در تربیت کودک مستقل هم اهمیت دارد. در مشاوره تربیت فرزند بارها روی همین نکته کار می شود: والد باید چارچوب امن بدهد، نه اینکه همه لحظه های کودک را کنترل کند.

نمونه برنامه روزانه برای سرگرم کردن کودک در خانه

برنامه روزانه قرار نیست خانه را شبیه پادگان کند. برنامه خوب، اضطراب والد و کودک را کمتر می کند. کودک می فهمد روزش چه ریتمی دارد و والد هم هر لحظه مجبور نیست از صفر فکر کند.

۱. مثال ملموس: برنامه سرگرمی یک روز کودک در خانه

صبح با یک بازی حرکتی ۱۰ دقیقه ای شروع کنید. بعد از صبحانه، کودک یک کار کوچک مثل گذاشتن قاشق ها یا جمع کردن دستمال ها انجام دهد. قبل از ظهر، کاردستی یا پازل بگذارید. بعد از ناهار، زمان آرام داشته باشید: کتاب، قصه یا موسیقی ملایم. عصر، مسیر مانع یا بازی نقش آفرینی. شب هم جمع کردن وسایل و قصه کوتاه.

راهنمای والدگری مثبت CDC برای کودکان پیش دبستانی هم روی خواندن کتاب، کمک های ساده کودک در خانه، گفت و گوی روشن و تشویق رفتار مناسب تاکید دارد.

۲. برنامه روز بارانی یا روزهایی که بیرون نمی روید

روزهای بارانی یا روزهایی که کودک مجبور است تمام روز خانه باشد، باید حرکت بیشتری در برنامه بگذارید. فقط کاردستی و کتاب کافی نیست. کودک به بدنش نیاز دارد.

• صبح: رقص توقفی یا مسیر مانع
• قبل از ظهر: کاردستی با وسایل دورریختنی
• بعد از ناهار: قصه صوتی یا کتاب تصویری
• عصر: بازی فروشگاه، درمانگاه یا آشپزخانه خیالی
• شب: جمع کردن وسایل به شکل مسابقه آرام

برای روزهایی که بیرون رفتن ممکن نیست، ایده های ایجاد فعالیت روزمره در کودکان کمک می کند برنامه خانه فقط به نشستن و کارتون دیدن محدود نشود.

۳. چطور برنامه را بدون سختگیری اجرا کنیم؟

برنامه باید کمک کند، نه اینکه خانه را مضطرب کند. اگر کودک خسته است، برنامه را کوتاه کنید. اگر مهمان دارید، بخشی را حذف کنید. اگر کودک در یک بازی عمیق شده، لازم نیست فقط چون ساعت عوض شده بازی را قطع کنید.

اگر برنامه روزانه کودک به دلیل اضطراب، چسبندگی شدید یا ترس از تنها ماندن دائما به هم می ریزد، مطالعه درباره اضطراب جدایی در کودکان می تواند نشانه ها را روشن تر کند.

اشتباهات رایج در سرگرم کردن کودک در خانه

گاهی والد با نیت خوب، کاری می کند که سرگرمی کودک سخت تر شود. چند خطا تکرار شونده وجود دارد که اگر اصلاح شوند، خانه آرام تر و بازی کودک عمیق تر می شود.

۱. سرگرم کردن کودک با خرید دائمی اسباب بازی

اسباب بازی جدید هیجان کوتاه می دهد، اما همیشه سرگرمی پایدار نمی سازد.

وقتی کودک عادت می کند فقط با چیز تازه سرگرم شود، تحمل بی حوصلگی و تخیلش کمتر تمرین می شود. بهتر است به جای خرید پی در پی، استفاده تازه از وسایل قبلی را یاد بدهید.

بی حوصلگی کوتاه برای کودک فاجعه نیست. در گزارشسایت Cleveland Clinic درباره بی حوصلگی کودکان، پیدا کردن راهی برای سرگرم کردن خود، با خلاقیت، استقلال و خیال پردازی ارتباط داده شده است.

۲. پر کردن تمام وقت کودک با فعالیت های ساختار یافته

کلاس، تمرین، کاربرگ، بازی آموزشی و برنامه دقیق، اگر زیاد شوند کودک را خسته می کنند. کودک به بازی آزاد هم نیاز دارد. وقت هایی که خودش انتخاب کند چه بسازد، چه نقشی بگیرد و چطور بازی را تمام کند.

اگر همه چیز را شما تعیین کنید، کودک اجرا کننده می شود نه سازنده. در تربیت کودکان ۳ تا ۱۴ سال هم توجه به زمان اختصاصی، انتخاب های امن و رابطه والد و کودک اهمیت زیادی دارد.

۳. بی توجهی به امنیت بازی های خانگی

سرگرمی خانگی نباید امنیت را قربانی کند. قیچی، چسب، وسایل ریز، طناب، پریدن روی مبل، آشپزخانه، آب بازی و وسایل شکستنی نیاز به نظارت دارند. قانون ساده بگذارید: «هر بازی جای خودش، هر وسیله خطرناک فقط با حضور بزرگسال.»

اگر بازی های خانگی مدام به فریاد، آسیب زدن یا تخریب ختم می شود، بهتر است از مشاوره کودک پرخاشگر کمک بگیرید تا پشت رفتار بررسی شود.

بررسی سوالات والدین درباره سرگرم کردن کودک در خانه

در ادامه به رایج ترین پرسش های پدر و مادرها درباره سرگرم کردن بچه ها در خانه بدون موبایل می پردازیم.

چطور کودک را در خانه سرگرم کنیم وقتی وقت کمی داریم؟

بازی های ۱۰ تا ۱۵ دقیقه ای انتخاب کنید: پرتاب جوراب در سبد، پیدا کردن سه وسیله قرمز، نقاشی سریع، داستان ناتمام یا چیدن برج. لازم نیست همیشه کنار کودک بمانید. بازی را شروع کنید، بعد آرام آرام نقش خود را کم کنید.

بهترین سرگرمی کودک در خانه بدون موبایل چیست؟

یک گزینه واحد وجود ندارد. ترکیب بازی حرکتی، کاردستی، قصه، بازی نقش آفرینی، پازل و بازی مستقل بهترین نتیجه را می دهد.

هدف این است که کودک فقط مصرف کننده تصویر نباشد و خودش درگیر ساختن، حرکت و فکر شود.

برای سرگرم کردن کودک پرانرژی در خانه چه کنیم؟

اول انرژی را با بازی امن تخلیه کنید، بعد فعالیت آرام کننده بگذارید. مسیر مانع، رقص توقفی، پرتاب جوراب در سبد و راه رفتن حیوانی مفیدند. بعد از آن سراغ خمیر بازی، نقاشی، قصه یا نفس بادکنکی بروید.

آیا تلویزیون برای سرگرم کردن کودک همیشه بد است؟

نه. کیفیت محتوا، مدت زمان، سن کودک و همراهی والد مهم است. مشکل زمانی شروع می شود که تلویزیون جای خواب، بازی، حرکت، گفت و گو و رابطه را بگیرد. صفحه نمایش باید بخشی محدود از برنامه باشد، نه ابزار اصلی آرام کردن کودک.

وقتی کودک از همه بازی ها زود خسته می شود چه کنیم؟

تعداد وسایل را کم کنید، بازی ها را کوتاه تر کنید و انتخاب محدود بدهید.

مثلا بپرسید: «اول لگو یا اول نقاشی؟» اگر بی علاقگی طولانی، انزوا، غمگینی یا افت ارتباط دیده می شود، موضوع را فقط به بدقلقی نسبت ندهید. گاهی نیاز به بررسی افسردگی در کودکان یا انزوای اجتماعی در کودکان وجود دارد.

جمع بندی ویکی روان: بهترین راه سرگرم کردن کودک در خانه چیست؟

بهترین راه سرگرم کردن کودک در خانه، ترکیب چند نیاز است: حرکت، خلاقیت، بازی آزاد، ارتباط با والد، آرام سازی و کمی استقلال. کودک قرار نیست همیشه شاد، ساکت و مشغول باشد.

گاهی بی حوصله می شود، گاهی بازی را رها می کند و گاهی به کمک شما نیاز دارد. این طبیعی است.

اما اگر سرگرمی کودک همیشه به موبایل وابسته است، بدون شما هیچ بازی را شروع نمی کند، بی قراری شدید دارد، با بازی های ساده آرام نمی شود یا رفتارهای تهاجمی نشان می دهد، بهتر است موضوع دقیق تر بررسی شود.

در چنین شرایطی، مشاوره آنلاین کودک یا مشاوره کودک و نوجوان در ویکی روان می تواند به والد کمک کند راهکار متناسب با سن و شرایط فرزندش پیدا کند.