علت فحش دادن در روانشناسی (7 دلیل بددهنی)

مردمی که همیشه به مهربانی و خونگرمی و مهمان نوازی شهره عام و خاص بودند، حالا چرا باید در بعضی از آن ها، فحاشی و دشنام گویی بخش جدایی ناپذیر تعاملشان در فضای حقیقی و کامنت هایشان در فضای مجازی باشد؟

۱- ناکامی اولین ریشه فحش دادن است

بررسی شخصیت افراد فحاش نشان می دهد، هرگاه در راه رسیدن به هدفشان ناکامی شوند و نمی توانند به آن چیزی که می خواهند برسند یا چیزی را که می بینند، نمی خواهند، توازنشان بر هم می خورد و دست به رفتار خشونت آمیز می زنند که خشونت کلامی و فحش هم یکی از آن رفتارهاست.

پس از نظر علمی علت بددهنی بسیاری از افراد در سنین مختلف ناکام ماندن آنها در اموری خاص است!

۲- دومین دلیل یادگیری اجتماعی است

یعنی بچه ها، کودکان، نوجوانان و بزرگسالانی که در محیط هایی زندگی می کنند که در آن محیط ها فحاشی، بد و بیراه گفتن و فحش گفتن، لغزش های زبانی و کلا استفاده از زبان خشونت آمیز یک رسم یا بسیار معمول هست، یاد می گیرند که از آن به بعد ارتباطات خودشان را با این نوع واژگان و با این نوع زبان و کلام انجام بدهند.

در بررسی ریشه فحش دادند گفت خشونت کلامی یا فحش توسط زبان انجام می گیرد و زبان امری آموختنی است. پس ما وقتی در یک محیطی هستیم که مملو از واژگان تحقیرآمیز یا واژگان خشونت بار هست، همین واژگان هم مورد استفاده قرار می گیرد.

قبلا در ویکی روان درباره تاثیر محیط بر افراد مفصل توضیح دادیم. اصلی ترین بخش شخصیت افراد فحاش در محیط و در زمان کودکی آنها شکل می گیرد. در انتخاب اطرافیان نهایت دقت را به خرج دهید چون تاثیر زیادی بر آینده ما دارند.

۳- سومین ریشه فحش دادن روان شناختی می باشد

این است که ما می گوییم به دلیل آسیب روانی یا آسیب شناسی روانی افراد از این استفاده می کنند. یعنی افراد یک سلسله مسائل حل نشده روانشناختی دارند یا با مسائل روانشناختی خاصی سر و کار دارند.

منظور بنده به افرادی است که رنج روانی می برند. افرادی که مشکلات روان شناختی دارند هنگامی که نمی توانند در زندگی خودشان آنچه که می خواهند را به دست بیاورند دست به چنین رفتارهای خشونت آمیزی می زنند.

۴- چهارمین علت ناسزاگویی؛ فقدان مهارت های گفت و گویی است

یعنی افراد زمانی که نمی توانند آنچه که در دل دارند را به زبان روشن بیان کنند و خواسته و درخواست خودشان را بگویند، یا احساس و نیاز خودشان را بیان کنند، دست به خشونت و بعضی اوقات فحش می زنند.

5- تاثیرات دوران کودکی بر الگوی فحش دادن

نتایج به دست آمده از دل جلسات مشاوره تلفنی با روانشناسان نشان داده‌ اند که الگوهای زبانی و رفتاری که افراد در دوران کودکی می‌آموزند، نقش بسیار مهمی در رفتارهای بزرگسالی آنها ایفا می‌کند.

فرهنگ یک جامعه نیز عاملی تعیین‌ کننده در شکل‌ دهی به نحوه بیان احساسات و خشم است.

بسیاری از افراد در خانواده‌ هایی که فحش دادن یا استفاده از زبان توهین‌ آمیز نرمال محسوب می‌شود، بزرگ می‌شوند. تجارب اولیه می‌تواند این آموخته‌های اجتماعی را به رفتارهای متقابل اجتماعی تبدیل کند.

ویراستاری توهین‌ آمیز و فحش دادن به عنوان ابزاری برای ابراز خشم، می‌تواند الگویی برای سایرین ایجاد کند و نوزادان و کودکان را در چالش‌ های فردی و اجتماعی قرار دهد.

افراد که مورد خشونت کلامی یا فحش قرار می گیرند، چه آسیب هایی می بینند؟ آیا مورد فحاشی قرار گرفتن به اندازه سایر سوء رفتارها به خصوص بدرفتاری های فیزیکی آسیب زاست؟

راجع به این سوال بنده از یک پژوهشی با شما سخن خواهم گفت. در یک پژوهشی سه هزار و سیصد و چهل و شش فرد مورد مقایسه قرار گرفتند. از بین این ها برخی شدیدا مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته بودند و برخی دیگر مورد خشونت فیزیکی قرار نگرفته بودند؛ اما در معرض خشونت های شدید کلامی بودند.

نتیجه نشان می دهد که وقتی افراد فحاش بزرگ می شوند، بیشترین مشکلات بزهکاری و مشکلات فردی را در بزرگسالی از خودشان نشان می دهند.

بنابراین می توانیم به یک زبانی بگوییم آنچه که پژوهش ها به ما نشان می دهد این است که خشونت کلامی اثرات زیان بارش کمتر از اثرات آسیب زای فیزیکی نیست.

بررسی عمیق تر فحش دادن از نگاه یک روانشناس

درباره این نوع رفتار که زیر مجموعه خشونت کلامی یا فحش دادن به شمار می رود با دکتر علی صاحبی، روان شناس و مربی ارشد و عضو هیئت علمی موسسه واقعیت درمانی «ویلیام گلسر»، گفت و گویی ترتیب دادیم که در ادامه می خوانید.

انواع خشونت و ریشه فحش دادن

آقای دکتر می دانیم که ریشه فحش دادن فقط محدود به فحاشی نمی شود! بیشتر اوقات بی عفتی در کلام، انتقادکردن زیاد، کنایه زدن، شوخ طبعی های آزاردهنده و حتی قهر و سکوت کردن از انواع خشونت های کلامی محسوب می شود.

لطف کنید راجع به انواع خشونت های کلامی مانند بددهنی کردن توضیح مختصری بدهید و بگویید آیا این نوع خشونت و بالاخص فحاشی یک نوع سوء رفتار محسوب می شود؟

بله؛ خشونت کلامی زیر مجموعه سوء رفتار کلامی است. به طور کلی سوء رفتار با انسان دیگر را به ۲ دسته تقسیم می کنیم:

1. سوء رفتارهای کلام
2. و سوء رفتارهای غیرکلامی

سوءرفتارهای کلام و روانشناسی فحش

در سوء رفتارهای کلامی و ریشه فحش دادن ما یک زیر مجموعه به نام خشونت کلامی داریم. در خشونت کلامی ما با رفتارهایی مواجه هستیم که برخی از آن ها بسیار بارز بوده و برخی دیگر از آن ها پنهان هستند.

رفتارهای خشونت آمیز کلامی بارز مانند:

• فحاشی
• بد و بیراه گفتن
• داد کشیدن
• با کلام تهدید کردن

و خشونت های کلامی پنهان مثل:

• قهر کردن
• نادیده گرفتن انسان دیگری
• به رسمیت نشناختن حضور یک انسانی در یک جایی
• یا با کنایه ایهام و رمز دیگری را مورد تحقیر قرار دادن

است.

ریشه فحش دادن کجاست و چه مکانیسمی در روان وجود دارد که با فحش دادن، حتی اگر زیر لب یا درونی باشد، احساس آرامش به فرد دست می دهد یا به زبان عامیانه اش «آدم دلش خنک می شود؟؟؟

به طور کلی نظریه های مختلفی راجع به شخصیت افراد فحاش وجود دارد، اما از دیدگاه روان شناسی شناختی و دیدگاه تئوری انتخاب به طور کلی هر آنچه که از یک انسان سر می زند، یک رفتار است.

بنابراین کلام و زیر مجموعه آن فحش و عصبانیت هم چیزی است که از ما سر می زند و زیر مجموعه رفتار است و همه رفتارها معطوف به یک هدف است و هدف تک تک رفتارهای آدمی ارضای یک یا چند نیاز از نیازهای درونی خودشان است.

تأثیرات مخرب فحش دادن بر روان انسان قابل کتمان نیست

فحش دادن نه تنها بر روابط اجتماعی اثر منفی می‌گذارد، بلکه می‌تواند تأثیرات مخربی بر سلامت روان فرد نیز داشته باشد.

احتمال ابتلا به اختلالات اضطرابی و افسردگی در افرادی که به صورت مداوم از زبان توهین‌ آمیز استفاده می‌کنند، بیشتر است. همچنین، فحش دادن ممکن است در آینده به نمادی از خشونت روانی تبدیل شود که فرد را به سمت مشکلات اجتماعی و روابط ناکام هدایت کند. بنابراین، درک تأثیرات بد فحش دادن بر روان ضروری است.

به همین دلیل روانشناسی تاکید می کند هم افرادی که عادت به فحش دادن دارند و هم افرادی که در معرض فحاشی دیگران قرار گرفته اند باید از خدمات روان درمانی برای بهبود و بازگشت به شرایط ایده آل استفاده کنند.

آیا خشونت کلامی و فحاشی را می توان مدیریت کرد؟

در واقع پاسخ اصلی این است که بله، به هر حال آن یک رفتار است.

رفتارها نه ژنتیک هستند و نه از بیرون به ما تحمیل می شوند و نه رفتارها را شخص دیگری می تواند از ما بیرون بکشد

رفتارها در واقع از ما و از درون ما صادر می شود یعنی ما رفتارها را انتخاب می کنیم. پس افرادی که عادت به فحش دادن دارند می توانند یاد بگیرند که خواسته ها، نیازها و ناکامی خودشان را به زبانی زیباتر، سازنده تر و موثرتر بیان کنند.

راجع به اینکه افرادی که خشونت کلامی دارند چطور می توانند آن را مدیریت کنند. این افراد نیاز دارند مهارت های گفت و گوی بدون خشونت را یاد بگیرند. مشاور روانشناس به خوبی می تواند با بررسی و روانشناسی افراد فحاش دلیل این رفتار را ریشه یابی کرده و راهکارهای عملی برای درمان به آنها ارائه دهد.

همه انسان ها در زندگی خودشان محرومیت را تجربه می کنند. همه ما انسان ها گهگاهی دچار ناکامی می شویم. اعم از ناکامی کوچک یا بزرگ

مثل اینکه در بین کاری که انجام می دهیم برق می رود. یا وقتی که به منزل می آییم علی رغم میل خودمان می بینیم فرزندمان در حال انجام کار خاصی است که ما دوست نداریم یا همسرمان دست به کاری زده است که ما دوست نداریم یا ماشینمان زمانی که عجله داریم و باران می آید پنچر می شود.

ما با ناکامی های مختلفی که جزئی از زندگی است سر و کار داریم ولی باید بتوانیم ناکامی و محرومیت خودمان را به زبانی سازنده و صلح آمیز بیان کنیم.

یادمان باشد این مهارت است و باید یاد بگیریم. بسیاری از افرادی که خشونت کلامی یا حتی خشونت فیزیکی دارند یاد نگرفته اند که چطور خواسته ها، درخواست ها و ناکامی و محرومیت خودشان را به زبانی صلح آمیز بیان کنند.

مدیریت احساسات راهی برای جلوگیری از فحاشی کردن است

مدیریت احساساتی مثل خشم و اضطراب می‌تواند با پذیرش و تمرین روش‌های مؤثر ارتباطی به فرد کمک کند تا از فحش دادن خودداری کند.

تکنیک‌ های مانند تنفس عمیق، مدیتیشن و گفت‌وگوی سازنده، روش‌هایی هستند که در جلسات مشاوره برای کنترل خشم در ویکی روان مورد بحث قرار می گیرند و می‌توانند به کنترل احساسات کمک کنند.

یادتان باشد افراد فحاش می‌ توانند با توسعه مهارت‌های ارتباطی اثربخش، توانایی خود را در بیان احساسات بهبود ببخشند به طوری که نیاز به فحش دادن و بددهنی کردن نباشد!

دیدگاه جامعه امروزی ایران درباره بد دهنی کردن چیست؟

اخلاقیات و رفتار اجتماعی با فحش دادن در حال حاضر به یک موضوع مورد بحث در سطح اجتماعی تبدیل شده است.

بحث و گفتگو در مورد اخلاقیات فحش دادن و تاثیر آن بر روابط بین فردی و جامعه، نیاز به توجه دارد. آیا فحش دادن بر اساس شرایط خاص قابل توجیه است یا همیشه باید از آن پرهیز کرد؟ این سوالات در حال حاضر منجر به ایجاد بحث‌های عمیق و انتقادی درباره رفتار انسان و روابط او با دیگران شده‌اند.

علم روانشناسی می گوید فحش دادن موضوعی پیچیده است که نیاز به بررسی عمیق‌ تری در زمینه‌ های فرهنگی، روانی و اجتماعی دارد. استعداد برای مدیریت این رفتارها می‌تواند به افراد و جوامع در راستای بهبود کیفیت زندگی و روابط کمک کند.

با این حال در جامعه رو به ترقی ایران، بد دهنی کردن دیگر جذابیت ندارد. فرهنگ اصیل ایرانی این طرز صحبت کردن را قبول نکرده و حتی با استفاده از ادبیات غنی و کهن سعی در بهبود شیوه صحبت افراد فحاش دارد.

پیشنهاد ویکی روان برای متوقف کردن فحاشی کردن چیست؟

راه های زیادی برای درمان فحش دادن وجود دارد. به خصوص والدین بسیار نگرانی فحاشی کردن کودکان هستند که در جلسات مشاوره آنلاین کودکدر سایت ویکی روان این موضوع را بررسی می کنیم.

اما اگر به هر دلیل شما یا یکی از اطرافیان تان درگیر عادت بددهنی کردن هستند، بهترین کار کمک گرفتن از مشاور خودشناسی است تا کمک کند علت بددهنی کردن این افراد را شناخته و راهکارهای قطعی ارائه دهند.