همسر کنترل گر: نشانه،علت،درمان کنترل گری همسر

زندگی با همسر کنترل گر بسیار سخت است، اما کارهای او از یک رفتار خیلی واضح قابل تشخیص نیستند! گاهی همه چیز با گفتن جمله هایی مثل «فقط نگرانتم»، «برای خودت می گم» یا «اگر چیزی برای پنهان کردن نداری، چرا گوشیت را نمی دهی؟» آغاز می شود. تفاوت اصلی میان مراقبت و کنترل در این است که مراقبت به انتخاب و استقلال شما احترام می گذارد، اما کنترل می خواهد تصمیم نهایی را از دست شما بگیرد.

از دید روانشناسی کنترل گری در زندگی مشترک فقط به حسادت یا چک کردن گوشی محدود نیست. محدود کردن رفت و آمد، دخالت در پول، پوشش، شغل، ارتباط با خانواده، تصمیم های شخصی و ایجاد احساس گناه برای وادار کردن همسر به اطاعت هم می تواند بخشی از این الگو باشد.

اگر چنین رفتارهایی تکرار می شوند، بهتر است مسئله را صرفا «داشتن اخلاق بد» یا «علاقه زیاد» ندانید. شناخت ویژگی های یک رابطه سالم کمک می کند مرز میان صمیمیت و سلطه روشن تر شود.

برای مدیریت عشق روابط عاطفی نیاز به راهنمایی دارید؟

همین حالا با یک روانشناس در ارتباط باشید.

جواد صادق الحسینی

مشاور روانشناس

امکان رزرو فوری

۵.۰

دریافت مشاوره جواد صادق الحسینی

مریم بنی عامریان

مشاور روانشناس

امکان رزرو فوری

۵.۰

دریافت مشاوره مریم بنی عامریان

الهام الحاقی

مشاور روانشناس

امکان رزرو فوری

۵.۰

دریافت مشاوره الهام الحاقی

مشاور تلفنی ازدواج

همسر کنترل گر کیست و کنترل گری در زندگی مشترک یعنی چه؟

همسر کنترل گر کسی است که به شکل تکرار شونده تلاش می کند اختیار، انتخاب ها یا روابط شما را بر اساس خواسته خودش محدود کند.

این رفتار می تواند مستقیم باشد، مثل ممنوع کردن رفت و آمد، یا غیرمستقیم، مثل قهر، تهدید، تحقیر یا ایجاد احساس گناه تا شما از خواسته خود منصرف شوید.

سازمان جهانی بهداشت رفتارهای کنترل کننده را در چارچوب رفتارهایی بررسی می کند که می توانند در خشونت شریک عاطفی و آزار روانی دیده شوند.

تفاوت مراقبت، توافق و کنترل کردن همسر چیست؟

در یک رابطه سالم، دو نفر درباره موضوعاتی مثل رفت و آمد، پول، مهمانی، ارتباط با خانواده یا استفاده از شبکه های اجتماعی توافق می کنند.

تفاوت مهم این است که توافق دوطرفه است و هر دو نفر حق دارند نظر بدهند، مخالفت کنند و درباره مرزها دوباره مذاکره کنند.

1. مراقبت: وقتی رسیدی خبر بده خیالم راحت شود.
2. توافق: برای هزینه های بزرگ قبلش با هم هماهنگ کنیم.
3. کنترل: بدون اجازه من حق نداری جایی بروی یا پول خرج کنی.

نشانه مهم این است که ببینید وقتی مخالفت می کنید چه اتفاقی می افتد. اگر پاسخ همسر شما گفت و گو و مذاکره باشد، احتمالا با یک اختلاف طبیعی روبرو هستید.

اگر مخالفت شما با بازخواست، تنبیه عاطفی، تحقیر، تهدید یا محدودیت بیشتر پاسخ داده شود، مسئله به کنترل گری نزدیک تر است. اصول زندگی مشترک معیارهای مفیدی برای مقایسه همکاری دوطرفه با رابطه یک طرفه ارائه می دهد.

کنترل گری آشکار و پنهان در رابطه چه تفاوتی دارند؟

کنترل آشکار قابل مشاهده است: ممنوعیت، دستور، محدودیت مالی، گرفتن گوشی، تعیین پوشش یا جلوگیری از ملاقات با دیگران. کنترل پنهان پیچیده تر است.

فرد ممکن است ظاهرا اختیار را به شما بدهد اما بعد با قهر، سکوت تنبیهی، مظلوم نمایی، تحقیر یا ایجاد احساس گناه کاری کند که از انتخاب خود صرف نظر کنید.

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های آمریکا فشار روانی با هدف آسیب زدن یا اعمال کنترل بر شریک را از شکل های پرخاشگری روانی در رابطه می داند.

بنابراین معیار فقط داد زدن یا خشونت آشکار نیست. گاهی رفتار آرام است اما نتیجه آن ترس از مخالفت و کاهش آزادی فردی است.

مهم ترین نشانه های همسر کنترل گر چیست؟

برای درک بهتر کنترل گری همسر با نهایت دقت جدول زیر را مطالعه کنید:

یک رفتار منفرد برای برچسب زدن کافی نیست. به تکرار، شدت، واکنش همسر به مخالفت و اثر رفتار بر آزادی شما نگاه کنید.

هرچه بیشتر مجبور شوید خودسانسوری کنید یا از ترس واکنش همسر تصمیم هایتان را تغییر دهید، احتمال وجود یک الگوی کنترل گرانه بیشتر است.

کنترل ارتباط با خانواده، دوستان و رفت و آمدها

یکی از مهم ترین نشانه ها این است که همسر به تدریج دایره ارتباطی شما را کوچک کند.

ممکن است ابتدا از یک دوست بدش بیاید، بعد رفت و آمد با خانواده را «زیادی» بداند و در ادامه هر ارتباط مستقل شما به مسئله تبدیل شود. گاهی فرد مستقیم نمی گوید «نرو»، اما هر بار بعد از دیدار با خانواده دعوا راه می اندازد تا شما برای جلوگیری از تنش، رفت و آمد را کمتر کنید.

اختلاف با خانواده همسر طبیعی است، اما راه حل سالم حذف حمایت اجتماعی طرف مقابل نیست.

اگر تعارض های خانوادگی در رابطه شما پررنگ است، شناخت اصول مدیریت رابطه با خانواده همسر به تفکیک اختلاف معمول از محدود سازی کمک می کند.

کنترل پول، ظاهر، تصمیم ها، گوشی و حریم خصوصی

پول یکی از ابزارهای مهم قدرت در رابطه است و نباید مزایای آن را نادیده بگیرید.

اگر فقط یک نفر حق تصمیم گیری مالی دارد، دیگری برای هزینه های معمول باید اجازه بگیرد یا اطلاعات مالی از او پنهان می شود، مسئله فقط «مدیریت اقتصادی» نیست.

همین منطق درباره شغل، لباس، رفت و آمد و تصمیم های شخصی هم صدق می کند.

اعتماد نیز به این معنی نیست که زن و شوهر هیچ فضای شخصی نداشته باشند. خواندن پیام ها، گرفتن رمز با اجبار و بازبینی مداوم تماس ها می تواند اعتماد را فرسوده کند.

در مطلب حریم خصوصی در زندگی زناشویی توضیح داده ایم که صمیمیت و مرز شخصی می توانند همزمان وجود داشته باشند.

تحقیر، احساس گناه، تهدید و محبت مشروط

شخصیت کنترل گر در ازدواج همیشه با دستور دادن شناخته نمی شود. گاهی ابزار اصلی، احساسات شماست.

جمله هایی مثل «تو باعث شدی من این طوری شوم» یا «اگر زن یا شوهر خوبی بودی، مخالفت نمی کردی» تلاش می کنند مسئولیت رفتار کنترل گرانه را به طرف مقابل منتقل کنند.

تحقیر در رابطه می تواند حس ارزشمندی و اعتماد به قضاوت شخصی را ضعیف کند. اگر کنترل با تحقیر، تهدید و انزوا همراه شده، بهتر است آن را فقط یک اختلاف معمولی ندانید. برخی از این رفتارها در نشانه های یک رابطه در خطر هم دیده می شوند.

علت کنترل گری همسر چیست؟

برای کنترل گری یک علت واحد وجود ندارد. دو نفر می توانند رفتار ظاهرا مشابهی داشته باشند اما ریشه رفتارشان متفاوت باشد. نکته مهم این است که فهم علت، توجیه رفتار نیست.

ترس، تجربه گذشته یا ناامنی می تواند رفتار را توضیح دهد، اما مسئولیت تغییر همچنان با فردی است که کنترل می کند.

ترس از دست دادن، حسادت و دلبستگی ناایمن

بعضی افراد وقتی رابطه برایشان مهم می شود، دیر جواب دادن پیام، مهمانی رفتن یا روابط اجتماعی همسر را به سرعت نشانه خطر می بینند.

کنترل کردن برای آنها به یک راه کوتاه مدت برای کاهش اضطراب تبدیل می شود: اگر بدانم کجاست و چه کار می کند، خیالم راحت می شود.

یک فراتحلیل درباره دلبستگی ناایمن و بدرفتاری با شریک عاطفی نشان داده است که میان ناایمنی دلبستگی و برخی رفتارهای آسیب زا در رابطه ارتباط وجود دارد، اما این رابطه قطعی و تک علتی نیست. شناخت سبک های دلبستگی می تواند به فهم این زمینه کمک کند.

اعتماد به نفس پایین یا وابستگی عاطفی به همسر نیز به تنهایی علت کنترل گری نیستند. مشکل زمانی بیشتر می شود که ناامنی با حسادت، ترس از رها شدن و تلاش برای محدود کردن استقلال طرف مقابل ترکیب شود.

خانواده، تجربه های گذشته و الگوهای یادگرفته شده

فردی که در خانواده ای بزرگ شده که در آن یک نفر همیشه تصمیم گیرنده بوده، ممکن است همان مدل را «زندگی مشترک طبیعی» بداند.

هر نوع خیانت در رابطه قبلی، تجربه طرد، بی ثباتی خانوادگی یا مشاهده رابطه سلطه گرانه نیز می تواند حساسیت به از دست دادن کنترل را بیشتر کند.

در بخش مشاوره با روانشناس غیرحضوری در سایت ویکی روان دیده ایم که بعضی افراد تا زمانی که رفتار خود را با الگوی سالم مقایسه نکرده اند، پرسیدن رمز گوشی، تعیین رفت و آمد یا تصمیم گیری یک طرفه را کنترل گری نمی دانند.

شناخت روانشناسی زوج هم می تواند به بازنگری در این برداشت های یادگرفته شده کمک کند.

نیاز به قدرت، باورهای مالکانه و دشواری در تنظیم هیجان

کنترل گاهی از باورهایی مثل «اگر من مدیریت نکنم، اوضاع خراب می شود» یا «همسر باید برای تصمیم هایش از من اجازه بگیرد» می آید. این باورها رابطه را از شراکت به سلسله مراتب تبدیل می کنند و استقلال طرف مقابل را تهدیدی برای جایگاه فرد می بینند.

یک مرور و فراتحلیل جدید درباره دلبستگی ناایمن و خشونت شریک عاطفی عواملی مانند حسادت، بی اعتمادی، نیاز به سلطه و دشواری در تنظیم هیجان را از سازوکارهای مرتبط بررسی کرده است.

آیا کنترل گری نشانه اختلال شخصیت است؟ نه. از روی کنترل گری به تنهایی نمی توان اختلال شخصیت تشخیص داد.

بدگمانی شدید، نیاز به برتری یا حساسیت به طرد ممکن است در برخی مشکلات شخصیتی هم دیده شوند، اما تشخیص بالینی نیازمند ارزیابی تخصصی است. خواندن مطلب اختلال شخصیت پارانوئید فقط برای شناخت مفهوم مفید است، نه برای برچسب زدن به همسر.

زندگی با همسر کنترل گر چه تاثیری بر رابطه می گذارد؟

تجربه نشان می دهد رفتارهای کنترل گرایانه همسر تاثیرات مخرب بر اطرافیان دارد که در ادامه بیشتر توضیح می دهیم:

کاهش اعتماد به نفس و استقلال فردی

اثر کنترل مداوم معمولا تدریجی است. فرد کم کم قبل از هر تصمیم از خودش می پرسد: اگر این کار را بکنم چه واکنشی نشان می دهد؟وقتی تصمیم های ساده هم به محاسبه واکنش همسر تبدیل شوند، خودسانسوری شروع می شود.

در بخش مشاوره ویکی روان بعضی مراجعان توضیح می دهند که حتی برای تصمیم های کوچک منتظر تایید همسر می مانند، چون مدت ها شنیده اند «تو بلد نیستی تصمیم بگیری». در چنین وضعیتی، کار روی اعتماد به نفس و بازیابی حق انتخاب اهمیت دارد.

فرسایش اعتماد، صمیمیت و امنیت عاطفی

کنترل شاید برای فرد کنترل گر به معنی اطمینان پیدا کردنباشد، اما در طرف مقابل معمولا اعتماد را کمتر می کند. وقتی هر تماس، حرف یا رفت و آمد ممکن است بازجویی شود، فرد کمتر احساس آزادی و امنیت می کند.

در رابطه ای که یک نفر نقش بازرس را دارد، ارتباط از همکاری به نظارت تغییر می کند. فاصله عاطفی، پنهان کاری دفاعی و سردی رابطه می توانند پیامد این الگو باشند.

مفهوم صمیمیت عاطفی نشان می دهد نزدیکی پایدار به امنیت و احترام نیاز دارد، نه نظارت دائمی.

بیان اینکه «فقط نگرانتم» چطور به کنترل روزمره تبدیل می شود؟

فرض کنید همسرتان ابتدا می خواهد وقتی به مقصد رسیدید پیام بدهید. این درخواست به خودی خود مشکل خاصی ندارد.

چند ماه بعد باید در طول مسیر هم موقعیتتان را بفرستید، سپس درباره افراد همراهتان توضیح بدهید و بعد خاموش بودن لوکیشن به دعوا منجر شود. نقطه خطر زمانی است که برای پیشگیری از واکنش همسر، رفت و آمد یا تصمیم های عادی خود را حذف کنید.

با همسر کنترل گر چه کنیم؟

کاربران از روانشناس آنلاین ازدواج این سوال را می پرسند که چطور باید با همسر کنترل گر رفتار کنیم تا اوضاع بهتر شود؟

هدف «شکست دادن» یا کنترل متقابل همسر نیست. بهتر است روی 3 موضوع تمرکز کنید:

1. تشخیص رفتار
2. بیان مرز
3. و مشاهده واکنش طرف مقابل.

این توصیه ها برای زمانی هستند که گفت و گو برای شما امن است. اگر احتمال تهدید، خشونت یا انتقام وجود دارد، ابتدا بخش ایمنی این مقاله را با دقت بیشتری بخوانید.

۱. الگوی کنترل را دقیق شناسایی و مرز خود را مشخص کنید

به جای بیان جمله کلی «تو خیلی کنترل گری»، رفتارهای مشخص را بنویسید. مثلا بگویید:

• پیام های من را بدون اجازه می خوانی
• برای دیدن خانواده ام باید توضیح بدهم
• یا وقتی مخالفت می کنم چند روز قهر می کنی.

رفتار مشخص قابل گفت و گو است، اما برچسب کلی معمولا دفاع ایجاد می کند.

بعد مشخص کنید مرز شما چیست. مثلا: گوشی من بدون اجازه بررسی نمی شود یا ارتباط من با خانواده قطع نمی شود. اگر گفتن «نه» برایتان سخت است، تمرین مهارت نه گفتن می تواند برای شروع مفید باشد که قبلا در ویکی روان درباره آن توضیح داده ایم.

۲. درباره رفتار صحبت کنید، نه شخصیت او

زمان گفت و گو را وقتی انتخاب کنید که هر دو آرام هستید. جمله را با مشاهده مشخص شروع کنید، بعد اثر رفتار و خواسته خود را بگویید تا واضحی تر شود:

• وقتی پیام هایم را بدون اجازه می خوانی، احساس می کنم حریمم نادیده گرفته می شود. می خواهم قبل از دست زدن به گوشی من اجازه بگیری.
• وقتی بعد از دیدن خانواده ام قهر می کنی، احساس فشار می کنم. می خواهم درباره اختلافمان حرف بزنیم، نه اینکه رفت و آمد من حذف شود.
• اگر درباره هزینه ای اختلاف داریم، می توانیم قانون مشترک بگذاریم، اما نمی خواهم برای هزینه های شخصی معمول از تو اجازه بگیرم.

به واکنش همسر توجه کنید. پذیرش مسئولیت، شنیدن اثر رفتار و آمادگی برای توافق نشانه های امیدوار کننده هستند. تمسخر، انکار کامل، تهدید و مجازات بیشتر نشان می دهند مسئله فقط سوء تفاهم ارتباطی نیست.

۳. در برابر نقض مرزها واکنش ثابت و ایمن داشته باشید

مرزی که هر بار زیر فشار پس گرفته شود، اثر خود را از دست می دهد. ثبات به معنی جنگ قدرت نیست.

یعنی مرز روشن خود را فقط برای پایان دادن به قهر یا فشار کنار نگذارید. اگر پافشاری بر مرز احتمال خشونت یا انتقام را بالا می برد، ایمنی بر اجرای فوری مرز مقدم است.

چه زمانی کنترل گری همسر جدی تر می شود؟

کنترل اجباری یا سلطه گرانه چه نشانه هایی دارد؟

کنترل اجباری فقط مجموعه ای از دعواهای پراکنده نیست. الگویی تکرارشونده است که آزادی و استقلال شریک را کاهش می دهد.

در حقیقت محدود کردن ارتباطات، کنترل پول، نظارت مداوم، ترساندن، تحقیر، ایجاد وابستگی و مجازات برای مخالفت می توانند کنار هم چنین الگویی بسازند.

انجمن روانشناسی آمریکا (APA) در توضیح کنترل اجباری به رفتارهایی مانند جدا کردن فرد از خانواده و دوستان، تصمیم گرفتن به جای او، پیگیری مداوم، تهدید و محدود کردن دسترسی به پول اشاره می کند.

یک مرور نظام مند و فراتحلیل درباره کنترل اجباری نیز ارتباط این تجربه را با نشانه های پس از سانحه و افسردگی بررسی کرده است.

هشدار جدی!!! تهدید، خشونت، کنترل مالی و ردیابی دیجیتال را جدی بگیرید

اگر کنترل همراه با تهدید به آسیب، خشونت فیزیکی، اجبار جنسی، جلوگیری از خروج از خانه، گرفتن پول و مدارک، تهدید به آسیب زدن به خود یا دیگران یا ردیابی مخفیانه باشد، اولویت اصلی دیگر «بهتر حرف زدن» نیست. اولویت، امنیت است.

در چنین شرایطی، رویارویی مستقیم یا اعلام تصمیم جدایی در موقعیتی که احتمال واکنش خطرناک وجود دارد می تواند ریسک را بیشتر کند.

در صورت امکان با فردی قابل اعتماد در تماس بمانید، مدارک و وسایل ضروری را در دسترس داشته باشید و برای شرایط خطرناک برنامه خروج امن در نظر بگیرید.

اگر خطر فوری وجود دارد از خدمات اضطراری محل زندگی خود استفاده کنید. برای دریافت راهنمایی از ویکی روان می توانید با شماره ۰۲۱۹۱۰۹۹۱۱۰ تماس بگیرید.

اگر درباره مرز خشونت مطمئن نیستید، مطالعه تعریف خشونت در روانشناسی می تواند به شناخت بهتر رفتارهای آسیب زا کمک کند.

مشاوره با روانشناس برای الان

درمان کنترل گری همسر چگونه انجام می شود؟

برگردیم به مهم ترین چالش این مقاله. راهی برای درمان کنترل گری همسر وجود دارد یا نه؟

آیا یک فرد کنترل گر می تواند تغییر کند؟

بله تغییر امکان پذیر است، اما زمانی شروع می شود که فرد مسئله را بپذیرد و مسئولیت رفتارش را به گردن همسر نیندازد و بفهمد باید در خود تغییراتی ایجاد کند. اینکه بگوید اگر تو این کار را نمی کردی من هم کنترل نمی کردم هنوز نشانه پذیرش مسئولیت در او نیست.

تغییر را فقط با قول و عذرخواهی نسنجید. معیار بهتر، رفتار پایدار در طول زمان است: کمتر شدن بازخواست، احترام به حریم، تحمل مخالفت، توقف تهدید و پذیرش تصمیم های مستقل همسر.

در روان درمانی، بسته به ریشه رفتار، ممکن است روی ترس از رها شدن، حسادت، افکار مالکانه، خشم، تحمل ابهام، عزت نفس، تنظیم هیجان یا تجربه های آسیب زای قبلی کار شود.

هدف این نیست که فرد هیچ وقت حسادت نکند، بلکه بتواند احساس خود را بدون محدود کردن آزادی همسر مدیریت کند.

درمان شناختی رفتاری چه کمکی می کند؟

درمان شناختی رفتاری یا همان CBT می تواند به شناسایی باورهای افراطی و الگوهای فکری کمک کند.

مثلا فرد ممکن است باور داشته باشد «اگر همسرم بدون من خوش بگذراند یعنی دیگر دوستم ندارد» یا «اگر رمز گوشی اش را ندانم حتما چیزی را پنهان می کند». درمان روی بررسی شواهد، تحمل عدم قطعیت و انتخاب رفتارهای سالم تر کار می کند.

مشاوره یا درمان شناختی رفتاریمی تواند یکی از گزینه ها باشد، اما انتخاب رویکرد مناسب باید بعد از ارزیابی متخصص انجام شود.

زوج درمانی چه زمانی مناسب است و اگر همسر درمان را نپذیرد چه کنیم؟

زوج درمانی وقتی مناسب تر است که هر دو نفر بتوانند بدون ترس حرف بزنند و امکان مذاکره واقعی وجود داشته باشد. درمانگر می تواند روی چرخه تعارض، مرزها، اعتماد و تقسیم قدرت در رابطه کار کند.

اگر رابطه با خشونت جدی، ترس، تهدید، انتقام یا کنترل اجباری همراه است، زوج درمانی مشترک همیشه نقطه شروع مناسبی نیست.

یک مرور نظام مند درباره زوج درمانی در خشونت شریک عاطفی نشان می دهد استفاده از این روش به شرایط منتخب و ارزیابی دقیق ایمنی محدود است. برای شناخت تفاوت خدمات می توانید مطلب تفاوت مشاوره ازدواج و زوج درمانی را بخوانید.

اگر کنترل به تهدید و خشونت نرسیده و هر دو نفر امکان گفت و گوی واقعی دارند، مشاوره زوج درمانی می تواند روی مرزها، قدرت و حل تعارض کار کند. اگر همسر درمان را نمی پذیرد، نمی توانید او را مجبور به تغییر کنید.

در این حالت مشاوره روانشناسی فردی می تواند برای روشن کردن مرزها و گزینه های شما مفید باشد. همچنین نشانه های نیاز به مشاوره ازدواج به ارزیابی وضعیت رابطه کمک می کند.

بررسی یک مثال واقعی

در ادامه به سوال یکی از کاربران ویکی روان درباره رفتار تحکمانه همسرشان به همراه پاسخ مشاور می پردازیم:

پرسش:

سلام وقت به خیر.

مدت هاست با خانومم رابطه عاطفی خوبی ندارم. اون از من شاکیه که بداخلاقم ساکتم آرومم منم از اون شاکیم که اخلاق نداره به من محبت نمی کنه به رابطه زناشویی و جنسیمون اصلا اهمیت نمی ده. هر کدوم میندازیم تقصیر طرف مقابل.

ولی انصافا من تو خونه خیلی کمک می کنم. همه جور کاری انجام می دم ولی اصلا به چشمش نمیاد. دریغ از یه تشکر خشک و خالی. همیشه ازم طلب کاره به شدت دچار یاس و سرخوردگی شدم، هر وقتم میایم حرف بزنیم دعوامون می شه.

رفتارش تحکم آمیزه عین کسی که با نوکرش حرف می زنه و …

یه بارم به پدر و مادرش شکایتشو کردم ولی فایده ای نداشت. اونام بیشتر توجیه کردنو توپو انداختن تو زمین من!!!

به نظرم خیلی متوقعه هر کار می کنم باز سرکوفت می زنه و از دیگران تعریف می کنه.

چند وقته پیش قدم شدم بهش محبت کلامی و فیزیکی می کنم اما باز زبونش تنده و با حرفا و رفتارش منو می رنجونه. به نظرتان چکار کنم؟

پاسخ متخصص

سلام وقت به خیر،

زندگی مشترک شما باید به خوبی برسی بشه تا نتیجه گیری دقیق از اون داشته باشیم. اما میخوام به صورت کلی به این موضوع بپردازم.

از خیلی زوج های جوان پرسش میکنیم که شما در قبال زندگی زناشویی چقدر مسئول هستید؟ چقدر باید برای اون تلاش کنید تا در مسیر پیشرفت قرار بگیره و بشه اون رو یک زندگی عالی نامید؟

بیشتر اونها میگن ۵۰ درصد مسئولیت زندگی به عهده ما هست و باید برای اون تلاش کنیم، چونکه ما دو نفر هستیم و هر کدوم نصف مسئولیت را به عهده دارند.

این اشتباه اول تمام زن و شوهر ها میباشد. چرا که وقتی شما فرض میکنید تنها ۵۰ درصد مسئولیت بر گردنتان است، از مابقی این سهم دست میکشید و کاری به اون ندارید در صورتی که هر یک از زوجین مسئولیت صد در صد زندگی مشترک را به عهده دارند و باید برای اون تلاش کنند.

بله درست خواندید ۱۰۰ درصد.

اینکه من کاری را انجام میدم و حالا نوبت طرف مقابلم است، اینکه من محبت کردم و محبت ندیدم، اینکه من دیده نمیشم با تمام تلاشی که میکنم موضوعی است که همه میگن اما درست نیست.

مثالی میزنم تا موضوع روشن تر بشه:

فرض کنید شما روز را به خوبی شروع میکنید، شب خواب کافی و عالی داشتید، حتی خواب خوب دیدید، صبح رو با انرژی شروع میکنید و خیلی سر حال هستید.

سلام گرمی به همسر عزیزتان میکنید و صبح به خیر میگین اما اون با تلخی جواب شما رو میده و یا حتی به قول شما رفتار تحکم آمیز نشون میده که چرا زیر کتری و روشن نکردی تا چای زودتر آماده بشه؟؟؟

تمام این اتفاقات برای این است که همسرتان خوب نخوابیده و مثل شما با انرژی و مثبت نیست و این میتونه دلیل رفتار تحکم آمیز و منفی او باشه.

وقتی شما فقط ۵۰ درصد مسئولیت یک رابطه را به عهده دارید، مثل اون بدخلق میشید و شروع به گفتن حرف های مشابه حرفهای همسرتان میزنید و به این ترتیب یک صبح زیبا که میتونست خیلی خوب و عالی باشه به صبحی با خاطرات تلخ در کنار دیگر خاطرات بدتون قرار میگیره.

دوستان عزیز این در کل داستان زندگی ما است. افراد دیگر که تو این کره خاکی با ما زندگی می کنند مجبور نیستند و وظیفه ای ندارند در قبال ما کاری را انجام دهند که ما دوست داریم.

شاید آنها ذاتا انسان های منفی باشند، شاید درک صحیحی از نحوه رفتار با دیگران نداشته باشند و هزاران شاید دیگر و همه اینها بر روی روح ما تاثیر بگذارند.

جمع بندی ویکی روان : رابطه سالم به کنترل نیاز ندارد

همسر کنترل گر لزوما کسی نیست که همیشه عصبانی یا پرخاشگر باشد. کنترل می تواند آرام، عاطفی و حتی در ظاهر با زبان محبت اتفاق بیفتد. معیار اصلی این است که آیا رفتارهای همسر به مرور آزادی، حریم خصوصی، روابط اجتماعی، استقلال مالی یا قدرت تصمیم گیری شما را محدود می کنند یا نه.

اگر کنترل گری در سطحی است که هر دو نفر بدون ترس می توانند گفت و گو کنند، مرزبندی و درمان می توانند به اصلاح رابطه کمک کنند.

اگر کنترل با تهدید، خشونت یا سلب استقلال همراه شده، امنیت را در اولویت قرار دهید. برای بررسی شرایط رابطه می توانید از مشاوره خانواده یا خدمات تخصصی زوج درمانی استفاده کنید تا تصمیم ها بر اساس شرایط واقعی رابطه گرفته شوند.

سوالات متداول درباره همسر کنترل گر

در این بخش به بررسی چالش ها و سوالات همیشگی کاربران ویکی روان درباره همسران کنترل گر از دید روانشناسی می پردازیم.

آیا همسر کنترل گر همان همسر شکاک است؟

نه همیشه اینطور نیست. شکاک بودن بیشتر به بدگمانی درباره نیت یا وفاداری همسر مربوط است، اما کنترل گری می تواند پول، رفت و آمد، شغل، پوشش، دوستان و تصمیم های شخصی را هم در بر بگیرد. بدگمانی شدید فقط یکی از محرک های احتمالی کنترل است.

پیشنهاد می کنیم نگاهی به مقاله با همسر شکاک چکار کنیم در ویکی روان بیندازید.

آیا کنترل کردن همسر می تواند نشانه دوست داشتن باشد؟

نگرانی و توجه می توانند از عشق بیایند، اما محدود کردن آزادی، تهدید، تحقیر و مجبور کردن همسر به اطاعت نشانه عشق سالم نیستند. عشق سالم با احترام به مرز و حق انتخاب همراه است.

چگونه بفهمم همسرم کنترل گر است یا من حساس شده ام؟

به الگوی تکراری نگاه کنید و سعی کنید بفهمید در چه وضعیتی هستید. مثلا از خود بپرسید:

• آیا برای جلوگیری از واکنش او رفتارتان را تغییر می دهید؟
• آیا مخالفت با قهر، تهدید یا مجازات پاسخ داده می شود؟
• آیا تصمیم هایی که باید شخصی یا مشترک باشند عملا یک طرفه شده اند؟

پاسخ مثبت به چند مورد، ارزش بررسی دقیق تر دارد.

آیا نادیده گرفتن همسر کنترل گر باعث بهتر شدن رفتار او می شود؟

معمولا نه. نادیده گرفتن بدون تعیین مرز روشن، الگو را اصلاح نمی کند و گاهی تلاش برای کنترل را بیشتر می کند. در رابطه امن، بهتر است رفتار مشخص را نام ببرید، مرز را روشن کنید و واکنش طرف مقابل را بسنجید.

آیا همسر کنترل گر بعد از ازدواج می تواند تغییر کند؟

امکان تغییر وجود دارد، اما ازدواج به خودی خود کسی را تغییر نمی دهد. تغییر به پذیرش مسئولیت، انگیزه واقعی و تمرین رفتار جدید نیاز دارد و در بعضی موارد کمک حرفه ای نیز لازم است.