خانه / روانشناسی / بیماری / بیماری اوتیسم چیست؟ راه های درمان آن کدامند؟
اوتیسم

بیماری اوتیسم چیست؟ راه های درمان آن کدامند؟

بیماری ها و اختلالات گوناگونی بشر را تهدید میکند. مواردی که میتوانند بر روی زندگی خیلی از ما تاثیر مستقیم و البته غیر مستقیم داشته باشند. اوتیسم از آن دسته اختلالات میباشد که بر روی تکامل مغز تاثیر داشته و تعاملات آدمی در ابعاد گوناگون را دشوار میکند. با بهتر شناختن این عوامل میتوانید در تشخیص و چگونگی مواجه با آنها کنار بیاییم. در ادامه به بررسی اختلالات autism میپردازیم.

اوتیسم چیست؟

با سایت روانشناسی ویکی روان همراه باشید.

بیماری اوتیسم یک اختلال رشدی مغزی و یکی از زیر مجموعه های اختلالات فراگیر در کودکان است. اختلالهای فراگیر اختلالهایی هستند که در آنها مهارتهای اجتماعی، رشد زبان و خزانه رفتاری به صورت مناسبی گسترش نمی یابد.

بیماری اوتیسم بسیاری از بخش‌های مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و این که چطور این اتفاق رخ می‌دهد، هنوز درک نشده‌است. این اختلال در دوران کودکی آشکار میشود و مشکلات پایدار و ثابتی را به وجود می آورد.

بر اساس یافته های یک روان پزشک آمریکایی به نام لئو کانر نشانه ی بارز اختلال اوتیسم ناتوانی کودکان در برقراری ارتباط با دیگران از بدو تولد و دوری گزینی و تنهایی آنهاست.

به طور کلی از هر ۱۰۰۰۰ کودکی که به دنیا می آید ۲۰ مورد احتمال ابتلا به بیماری اوتیسم را دارند.  شیوع اختلال اوتیسم در پسرها بیشتر از دخترها دیده میشود هرچند که در صورت ابتلای دخترها نشانگان اوتیسم شدیدتر است.

کودکان مبتلا به اوتیسم قبل از ۳۶ ماهگی تا ۵ سالگی علایم اختلال را نشان میدهند. دانشمندان علت بیماری اوتیسم را زمینه های زیست شناختی از نظیر ناهنجاری های کروموزومی، اختلالات هورمونی و آسیب در نیمکره چپ مغز که مرکز تکلم و تفکر منطقی است میدانند.

اوتیسم را بهتر بشناسیم

اوتیسم گروهی از اختلالات تکاملی مغز است که ایجاد ارتباط و تعاملات اجتماعی را دشوار می‌سازد.

اختلال طیف اوتیسم یک بیماری عصبی است که توانایی فرد برای برقراری ارتباط ، تعامل و رفتار مناسب با دیگران را در موقعیت‌های اجتماعی تحت تاثیر قرار می‌دهد.

تقریبا یک نفر از ۶۸ کودک در ایالت متحده آمریکا مبتلا به اوتیسم هستند و این شرایط در پسران پنج برابر بیشتر از دختران شایع است.

اوتیسم بر اساس اختلال در مهارت‌های اجتماعی، ارتباطی و رفتارهای محدود شده و تکراری همچون دست زدن و اصرار در همانندی مشخص می‌شود. بسیاری از کودکان نیز پاسخ‌های حسی غیر معمول دارند

در نسخه‌های نهایی راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM)، متخصصان این شرایط را در گروه‌های مختلفی طبقه بندی کرده‌اند زیرا همه آن‌ها درجات متغیری از اختلال یکسان را دارند.

حتما بخوانید

با وجود بحث‌های زیادی که درباره بیماری اوتیسم وجود دارد، هنوز شواهدی در مورد ارتباط واکسیناسیون یک کودک با رشد این بیماری پیدا نشده است.

علائم بیماری اوتیسم کدامند؟

هیچ کدام از افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند با یکدیگر برابر نیستند اما بیشتر والدین متوجه نشانه‌ها و علائمی در کودکان خود می‌شوند که ممکن است در میان همه افراد یکسان و شایع باشد.

این نشانه‌ها معمولا بین ۱۸ ماهگی تا ۳ سالگی بروز می‌کند. به عنوان مثال یک کودک ممکن است در مورد ارتباط چشمی، پاسخ دادن به صدا کردن نامش یا تعامل در بازی‌های مختلف مشکل داشته باشد.

اوتیسم

والدین همچنین ممکن است متوجه شوند که کودکان از برقراری ارتباط و تعامل با سایر افراد لذت نمی‌برند. با اینحال شکل خفیف این اختلال ممکن است تا زمانی که کودک بزرگتر نشده است مشخص نگردد و برخی از افراد در دوران بزرگسالی این بیماری را تشخیص می‌دهند.

در بیشتر موارد این اختلال تا زمانی که کودک به سن مدرسه نرسیده است قابل تشخیص نیست. بعد از ورود کودک به مدرسه، مشکلاتی در مورد برقراری ارتباط به وجود می‌اید.

راه های تشخیص اوتیسم

روند تشخیصی برای هر فرد درگیر اوتیسم متفاوت است. در برخی از موارد، متخصص اطفال ممکن است یک صفحه نمایش اوتیسم( اغلب یک نظرسنجی کوتاه با پاسخ‌های بله یا خیر است) را به کار گیرد و به دنبال نشانه‌های autism در فرد باشد.

اگر نتایج حاصل از این بررسی مثبت باشد، خانواده به یک پزشک متخصص ارجاع داده می‌شود تا ارزیابی‌های دیگر نیز صورت گیرد.

حتما بخوانید

زمانی که پزشک در حال تشخیص بیماری اوتسیم است، بر روی اطلاعات و گزارش‌های مستقیم و نیز داده‌هایی که والدین در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد استفاده خواهد کرد. برای کودکان بزرگ تر ، برخی از کلینیک‌ها ورودی‌های مرتبط با کودکان را دریافت می‌کنند.

این ورودی‌ها شامل اطلاعات به دست آمده از مدرسه، دوستان و والدین است. اینکه کودکان چگونه با محیط پیرامون خود رفتار می‌کنند، نیز مهم است.

کاری که آن‌ها تلاش می‌کنند انجام دهند، تفسیر می‌شود و در کنار سایر اطلاعات به دست آمده قرار می‌گیرد تا مشخص شود که آیا کودک مورد نظر مبتلا به اوتیسم هست یا خیر.

یک تیم کامل پزشکی ممکن است به دنبال اختلالات دیگری باشند که اغلب همراه اوتیسم ایجاد می‌شود. این اختلالات شامل اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)، کم توانی ذهنی ، صرع و افسردگی است.

افراد مبتلا به اختلالات ژنتیکی خاص همچون سندرم X شکننده، سندرم توبروس اسکلروز و سندرم آنجلمن نیز ممکن است درگیر اوتیسم باشند.

راه های درمان اوتیسم

هیچ درمانی برای اختلالات طیف اوتیسم وجود ندارد. با این حال، درمان‌های آموزشی و رفتاری وجود دارد که ممکن است به کاهش نشانه‌های موجود کمک کند.

تشخیص اولیه در این شرایط بسیار مهم است. یکی از درمان‌هایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، تجزیه و تحلیل رفتاری کاربردی است که از جوایز مختلف برای تشویق افراد مبتلا به اوتیسم برای افزایش رفتارهای مفید و کاهش فعالیت‌های مضر استفاده می‌کند.

استفاده از والدین آموزش دیده برای درمان نیز می‌تواند موثر باشد. به عنوان مثال بر اساس مطالعات انجام شده در سال ۲۰۱۰، کودکانی که از درمان تجزیه و تحلیل رفتاری کاربردی استفاده کرده بودند، بهبود خوبی در زبان و رفتار خود تجربه کردند.

در واقعیت، رویکردهای رفتاری بهترین روش برای درمان اوتیسم محسوب می‌شود زیرا همه ما به خوبی می‌دانیم که تغییر محیط اطراف کودک و تعامل با سایر افراد می‌تواند فرایند بیولوژیکی در مغز را تحت تاثیر قرار دهد.

این شرایط می‌تواند بر روی توسعه و شکل گیری مغز به روش‌های مختلف تاثیر بگذارد. داروها ممکن است نتواند نشانه‌های اصلی اوتیسم همچون مشکل در ارتباطات را برطرف کند اما قادر است نشانه‌هایی همچون کج خلقی و زودرنجی را درمان کند.

حتما بخوانید

سازمان غذا و داروی آمریکا دو نوع دارو برای اوتیسم را تایید کرده است. این دو دارو شامل ریسپریدون و آریپیپرازول است که می تواند پرخاشگری ، تحریک پذیری و نوسانات خلقی را درمان کند.

با اینحال اثرات طولانی مدت این داروها هنوز مشخص نیست و اغلب کودکانی که مبتلا به اختلال اوتیسم هستند داروهای متعددی را برای درمان مشکلات دیگری همچون بیش فعالی یا افسردگی دریافت می‌کنند.

علائم اوتیسم چیست؟

حدود ۶۵ درصد از کودکان مبتلا به اوتیسم یک نسخه برای داروهای موثر بر روان دارند که می‌تواند از سد خونی مغزی عبور کند. علاوه بر این، ۳۵ درصد از کودکان از دو نوع دارو استفاده می‌کنند.

این در حالیست که ۱۵ درصد از آن‌ها سه یا چند داروی تجویز شده دارند.درمان‌های دارویی به هیچ عنوان نمی‌تواند جایگزین مناسبی برای رویکردهای رفتاری باشد. این درمان‌ها را می‌توان به عنوان درمان تکمیلی به کار برد اما جایگزین درمان اصلی کودک با رویکرد رفتاری نمی شود.

چیزی که بیشتر از قبل به چشم می‌خورد، اشباع بازار با درمان‌های جایگزین و رژیم‌های غذایی متعدد است که هنوز شواهدی برای تایید آن‌ها وجود ندارد.

برخی از مواقع والدین فکر می‌کنند که این موارد می‌تواند جایگزین درمان‌های اصلی کودک شود و به همین خاطر از درمان‌های رفتاری استفاده نمی‌کنند. این شرایط می‌تواند روند درمان کودک را کندتر کند و از کاربرد گزینه‌های تایید شده بکاهد.

دارو درمانی در درمان اوتیسم به طور مستقیم با تکیه بر داروهای کنترل کننده سروتونین استوار است. درمان رشدی یکی از راه های درمان بیماری اوتیسم است واین درمان بر بنیادهای آموزشی استور است.

برای مثال درمانگر بر افزایش پاسخدهی کودک به دیگران از طریق تحریک گیرنده های حسی کودک مثل قلقلک دادن و نوازش کردن کودک کار میکند.

در مرحله بعد درمانگر کودک را بر می انگیزد تا به وارسی اسباب بازیها بپردازد و مهارتهای ارتباطی و بیانی را به کودک می آموزد و همچنین برای اصلاح کارکرد حرکتی – ادراکی در کودک تمرینهایی برای اصلاح آگاهی بدنی کودک و تطابق حرکتی او به کار میگیرد تا مهارتهایی مثل نزدیکی، دوری، تطابق دست و چشم و تعادل را آموزش دهد.

بزرگسالانی که مبتلا به اوتیسم هستند

بیشتر تحقیقات و پژوهش‌هایی که درباره autism صورت گرفته است بر روی کودکان تمرکز دارد اما مطالعات مختلف نشان می‌دهد که این اختلال می‌تواند زندگی بزرگسالان را نیز تحت تاثیر خود قرار دهد.

بزرگسالانی که مبتلا به این اختلال هستند کمتر به دنبال آموزش‌های عالی، یافتن شغل یا پیشرفت در زندگی خود می‌روند. حدود یک سوم از بزرگسالان جوان که مبتلا به اوتیسم هستند، بعد از هشت سال ترک تحصیل دوباره به ادامه تحصیلات روی می‌آورند و وارد دانشگاه می‌شوند.

حتما بخوانید

حدود نیمی از افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند در هشت سالی که از مدرسه ترک تحصیل کرده بودند به دنبال شغل می‌روند. در مقایسه، ۹۸ درصد از افراد معمولی و ۹۱ درصد از افرادی که دارای معلولیت هستند به دنبال شغل‌های عالی می‌روند.

همانطور که مشاهده می‌کنید عدد به دست آمده برای افراد مبتلا به این بیماری بسیار کمتر است و این جای نگرانی دارند.

علاوه بر این ۸۰ درصد از بزرگسالان جوان که مبتلا به autism هستند، بعد از دبیرستان با والدین خود زندگی می‌کنند که این مقدار بیشتر از جمعیت معمولی و بزرگسالانی است که از این اختلال رنج نمی‌برند.

محققان تلاش می‌کنند تاثیر برنامه‌های آموزشی بر روی آماده کردن دانش اموزان و بزرگسالان مبتلا به autism را مورد مطالعه قرار دهند و به آن‌ها کمک کنند زندگی مستقلی داشته باشند.

عضویت در خبرنامه ویکی روان

عضویت در خبرنامه ویکی روان

همراه با بیش از 7 هزار مشترک دیگر برای دریافت بهترین و جدیدترین مطالب روانشناسی عضو خبرنامه سایت ویکی روان شوید

با موفقیت مشترک شدید!

درباره ویکی روان

وب سایت روانشناسی ویکی روان محیطی صمیمی و مطمئن برای کسب دانش مرتبط با زندگی فردی و اجتماعی بر اساس روانشناسی میباشد. میتوانید سوالات و مشکلات شخصی خود را با ما در میان بزارید تا روانشناسان ویکی روان در کمترین زمان پاسخ گوی شما باشند

این و هم چک کنید

هورمون ملاتونین

آشنایی با هورمون ملاتونین

اگر در حین خواب در شب دچار مشکلات روانی هستید، ممکن است از کمکل های …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *