اخبار
خانه / کودک / کودکان مبتلا به اوتیسم
اوتيسم

کودکان مبتلا به اوتیسم

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است همگی مبتلا به ADHD (بیش فعالی) تشخیص داده شوند.

با ویکی روان همراه باشید.

به گفته متخصصان اوتیسم و ADHD مرکز CHOP ابزارهای اندازه‌گیری حاضر ممکن است در مورد کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم کارساز نباشد.

ابزار غربال کاملا مجهزی برای ارزیابی کودکان در مورد اختلال کم‌توجهی- بیش فعالی (ADHD) مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است دقت لازم را در مورد اختلال طیف اوتیسم (ASD) نداشته باشد. بنا به گزارش محققان بیماری‌های کودکان مبتلا به ASD ممکن است به اشتباه مبتلا به ADHD تشخیص داده شوند زیرا این کودکان اختلال‌های اجتماعی منسوب به اوتیسم دارند تا مشکلات مربوط به حواس‌جمعی و توجه. این موضوع برای اطلاع از اینکه چه اقدامات و درمان‌هایی برای یک کودک مورد نیاز هست، ضرورت دارد.

این تیم تحقیق، متشکل از یک روانشناسی که ابزار غربال ADHD را که نیاز به بهبود دارد تا اختلال موردنظر را به‌درستی شناسایی کند، توسعه داده و متخصصین بالینی که بایستی ابزار غربال را با مصاحبه‌های بالینی دقیق تکمیل سازند، می‌باشد.

سرپرست پروژه دکتر بنجامین ای. یریس، یک پژوهشگر در مرکز تحقیق اوتیسم در بیمارستان کودکان در فیلادلفیا (CHOP) اظهار داشت ” در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین اقدامات غربال برای ما در مورد ADHD می‌تواند تشخیص کامل ADHD در کودکان مبتلا به اوتیسم باشد”. “این امر مهم است چراکه داروهایی که در مورد ADHD  موثرند ممکن است که برای یک کودک در طیف اوتیسم موثر واقع نشوند”.  نتایج رتبه‌بندی در ارائه خدمات مربوط به مدرسه و نیز روش‌های درمان بکار گرفته می‌شوند.

این مطالعه، از محققان مرکز CHOP، آموزشگاه پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه بیلور، در Journal of Autism and Developmental Disorders  در ۱۳ اکتبر منتشر گردید.

یک عامل مشکل‌ساز همبودی مرضی است- حدود ۳۰ درصد یا بیشتر، از کودکان مبتلا به ASD، بیماری ADHD را هم دارند. محققان اظهارمی دارند ابزاری را که با آن آنالیز را انجام دادند، سری چهارم مقیاس رتبه‌بندی ADHD (ADHD-RS-IV)، در حالیکه در ارزیابی ADHD در یک جمعیت عمومی از کودکان اعتبار بالایی دارد، ممکن است در کودکان مبتلا به ASD برآورد بیشتری در مورد ADHD داشته باشد. این مقیاس از والدین و معلمان استعلام می‌کند تا رتبه‌بندی‌های عددی را در پاسخ به ۱۸ آیتم در مورد رفتار کودک در اختیار قرار دهد: ۹ آیتم در مورد فقدان توجه و ۹ آیتم در مورد بیش فعالی و تکانشگری.

نویسنده همکار در مطالعه، دکتر توماس جی. پاور مدیر مرکز CHOP در مورد کنترل ADHD، در دهه ۱۹۹۰ ADHD-RS-IV را توسعه داد (یک نسخه به‌روز، سری چهارم، ابتدای امسال منتشر شد، اما در این مطالعه مورد استفاده قرار نگرفت). او گفت: “من به خاطر مشارکت در این مطالعه هیجان‌زده هستم، و تلاش می‌کنم ابزار غربال مورد استفاده را بهبود ببخشم”، مخصوصاً باتوجه به اینکه تعدادی محقق سابقاً با استفاده از این مقیاس در کودکان مبتلا به ASD بررسی‌هایی انجام داده‌اند. مطالعه حاضر پرسش‌هایی را نه‌تنها در مورد این ابزار رتبه‌بندی، بلکه کلیه این قبیل اقداماتی که بر رتبه‌بندی‌های والدین و معلم برای ارزیابی ADHD در کودکان مبتلا به ASD تکیه دارند، مطرح می‌کند.

مطالعه حاضر رتبه‌بندی ۳۸۶ کودک، بین سنین ۷ تا ۱۷ سال، که مبتلا به ASD و فاقد ناتوانی ذهنی بودند را مورد آنالیز قرار داد. برای آزمون اینکه آیا مقیاس رتبه‌بندی ADHD در کودکان طیف اوتیسم هم صدق می‌کرد، تیم تحقیق روشی بنام آنالیز فاکتور را بکار گرفت. آن ها دریافتند که عدد حاصل برای برخی پرسش ها در مورد مقیاس رتبه‌بندی ADHD به جای اینکه تنها برای زیرمجموعه ای از کودکان که علائم ADHD قابل توجهی داشتند بالا باشد برای کودکان مبتلا به ASD بالا بود.

اوتیسم

یریس گفت “یک مشکل اساسی”، “ممکن است به نحوه پرسیدن این پرسش ها توسط ما مربوط باشد”. برای نمونه، وی شرح داد که از والدین و معلمان پرسیده می شود که “آیا این کودک زمانی که به صورت مستقیم با او صحبت می شود واکنشی نشان می دهد؟” با این وجود، دادن پاسخ بله یا خیر به این پرسش بین فقدان توجه واقعی (یک نشانه از ADHD) و عدم اطلاع کودک در مورد اینکه در یک موقعیت اجتماعی در واکنش به فرد دیگر به چه نحوی رفتار کند- اختلالی که اغلب در ASD مشاهده می شود، تفاوتی ایجاد نمی‌کند. به صورت مشابه، پرسش های دیگر در مورد اینکه یک کودک به چه نحو کار را با فعالیت نمایشی یا بازی به صورت کامل ادامه می دهد، متمرکز می‌شوند. ADHD می‌تواند به آسانی باعث انحراف حواس کودک از یک فعالیت شود، اما در مقابل ،  کودک دیگرممکن است بازی کردن را به علت اختلالات و مشکلاتی که بواسطه ابتلا به ASD با بازی دسته جمعی دارد، متوقف کند.

تیم تحقیق تغییر مقیاس رتبه‌بندی را برای به حداقل رساندن تاثیر ASD بر روی رتبه‌بندی‌های رفتارهای ADHD هدف پیشنهاد می‌کند. بعلاوه، تا زمانی که یک مقیاس رتبه‌بندی دقیق در دسترس می‌باشد، متخصصین بالینی به ادغام رتبه‌بندی ها با یک مصاحبه تکمیلی با والدین نیاز دارند تا این موضوع را که رفتارهای کودک از علائم ADHD نشات می گیرند یا اختلال‌های اجتماعی بهتر دریابند.

یریس اعلام کرد که، در حالت ایده آل، یک متخصص بالینی بایستی در ارزیابی هم ADHD و هم ASD تجربه داشته باشد. تاسیسات بزرگ مربوط به امراض کودکان از قبیل CHOP  جزءبه‌جزء مستقر شده اند تا چنین ارزیابی هایی را انجام دهند، با دارا بودن مراکز بالینی و تحقیقاتی بهتر در هر دو وضعیت. یریس ادامه می دهد که برای اینکه دقت تلاش های پزشکی بیشتر از پیش شود تشخیص ADHD از ASD برای دستیابی به درمان های بی خطرتر و و موثرتر برمبنای وضعیت خاص کودک، ضروری خواهد بود.

یریس اضافه کرد “هر زمان که ما بتوانیم یک مقیاس رتبه‌بندی جدیدی را توسعه داده و اثبات کنیم به نحوی که علائم اوتیسم را نشان دهد، والدینی که نگران و درگیر هستند بایستی به دنبال متخصصین بالینی ای باشند که ارزیابی ها در مورد ADHD  را انجام می دهند و نیز امکان وجود اوتیسم را مدنظر قرار می دهند”.

پیشرفت کردن و توان استنتاج برای تقویت منابع داخلی بوسیله بهبود آموزش برای تامین کنندگان بومی همچون پزشکان متخصص اطفال و روانشناسان مدرسه درجهت شناسایی تفاوت های کلیدی در تشخیص و درمان هم ADHD  و هم ASD اهمیت خواهد داشت.

 

مشاوره روانشناسی رایگان از ویکی روان

درباره ویکی روان

ویکی روان محیطی صمیمی و مطمئن برای کسب اطلاعات کاربردی مرتبط با رشته روانشناسی میباشد. میتوانید سوالات و مشکلات شخصی خود را با ما در میان بزارید تا روانشناسان ما در کمترین زمان پاسخ گوی شما باشند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *